…pALaKa…

i feel down.  i really feel down.  lagi na lang kulang.  lagi na lang di sapat.  kahit anong gawin ko, ibigay ang lahat, pagdating sa mata niya, pagdating sa kanya, poof, kulang pa rin.  di pa rin sapat.  palpak.  kulang na lang ipamukha sa akin na wala akong kwenta.

minsan naisip ko, nampucha bakit ba ako nagtitiyaga sa ganitong trabaho to think na maraming job opportunities for me outside with greater pay and less demands.  langya nagtapos akong may cum tapos hamak na alalay lang ako.  o e ano kung alalay ng dean?  secretary to the dean.  assistant to the dean.  kahit ano pang magagandang salita ang gamitin, ang bottom line, alalay lang ako.  hamak na utusan.  tapos mataas pa demands ng boss.  di ko naman siya masisisi.  matalino siya eh.  so gusto niya lahat pulido.  i don’t know if perfectionist would be the right description.  basta ganun.  kaya kahit lahat ng effort ko ibigay ko talagang wala.  pero to be fair, mabait naman siya eh.  he’s really kind.  actually i consider him as one of my trusted friends.  sa kanya pa ako nagpapa-counsel minsan.  malaki rin impluwensiya niya sa akin.  siguro hindi pa lang talaga ako sanay sa boss-employee relationship.  i was his student and advisee.  so for so long a time our relationship was mentor-student type.

if not for the wonderful students of our department who always see the best in me, i could have resigned long ago.  when i’m down, they always cheer me up without knowing it.  "uy galing mo talaga!"  "the best ka talaga ilaw.  thanks!"  "alam mo maswerte si father sa iyo kasi masipag ka!"  nakakataba ng puso.  sila ang nagiging consolation ko.  kaya sa tuwing gusto ko na mag-resign (gaya ngayon), iisipin ko lang sila at matatanto ko, "ay!  wag!  kaya ko ito…andyan naman sila eh…sila mga nakakakita ng  pagod ko!  sila ang inspirasyon ng palaka!  tsaka great x ako diba?  kaya ko ‘to!  aja!"

may isa pa akong consolation.  yung opportunity na makilala at makasalamuha mga mabibigat na tao ng ating bansa.  mga taong naging bahagi sa paglago at paghubog ng pilipinas.  yun!  walang makakapantay dun.  the best!

sa inyong lahat na nagsisilbing inspirasyon ko, maraming salamat!  para sa inyo pagbubutihan ko pa!

smile!!!!

This entry was posted on Wednesday, December 6th, 2006 at 7:22 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.